به نام یگانه ماندگار جهان

وقتی می خواستم به سفر حج بروم به من گفتند اولین بار که چشمت به خانه خدا می افتد هر دعایی بکنی برآورده می شود و اما من ....

بی هنگامه دعوت شده بودم بی آنکه نامی بنویسم و قرعه ای به فالم بیفتد اما راهی بودم بی آنکه بدانم چرا؟ و هی می پرسیدم و هی می پرسیدم و همیشه بی جواب می ماندم .

رفته بودم بی آنکه بدانم چه دعایی بکنم و برای چه کسی ؟ توی راه همه ذهنم پر بود از این سوال اما هر باربی جواب تر از همیشه از مغزم بیرون می آمدم.به بیراهه می زدم ٬ به جاده خاکی اما مغزم دوباره مرا در خود می گرفت.

رفته بودم و سرم را که بالا گرفتم و چشمم برای اولین بار به خانه خدا افتاد دعا کردم برای کسی که می شناسمش و نمی شناسمش ٬ برای کسی که بود و نبود ٬ برای کسی که نمی دانم چرا برایش دعا کردم  و چرا چشمهایم خیس شده بود ؟ ...

اصلا نمی دانم برای او دعا کردم یا خودم اما کسی بود که فرصت من بودن را از من گرفت و دعایم را در خودش پیچید و من تازه یاد گرفته بودم که چگونه باید دعاکرد بی آنکه سجاده ای بگسترانی و زمینی باشد که بگویی روی آن ایستاده ای و آسمانی که ادعا کنی که زیر سقف آنی .

فرصت رقصیدن نداشتم فقط چرخیدم هفت بار و این هفت بار را هی تکرار کردم بدون آنکه دعا کنم اما زبانم چیز هایی را تکرار می کرد که هنوز نمی دانم چه هستند اما تکرارشان می کنم و گاهی سقف چشمانم چکه می کند از اینکه نمی فهمم و تکرار می کنم.

این شعر همان سقف در حال چکه چشمانم است که می نویسمش برای کسی که دعایش کردم:

یک روز برگ آخر تاریخ می شوی

یا آخرین کبوتر تاریخ می شوی

شبنم به فال چشم تو آیینه می شود

تقویم تا رسیدنت آدینه می شود

نارنج ها بهار تو را عطر می شوند

پروانه ها حکایت هر سطر می شوند

گلدسته ها به حرمتتان ایستاده است

حتی خدا به حرمتتان ایستاده است

فصل بهار خار و خس دست های توست

تا ذوالفقار هم نفس دست های توست -

بدجور بوی نور مرا مست می کند

میعاد کوه طور مرا مست می کند

چیزی شبیه عشق به گردن گرفته ام

دیوانه تر هوای شکفتن گرفته ام

باران ترین حکایت تاریخ می رسد

مردی خلاف عادت تاریخ می رسد

هی می چکید از بدنش آب و آینه

مردی تمام پیرهنش آب و آینه

شرقی ترین ترانه ی پرواز می شود

یک پنجره به سوی خدا باز می شود

از «ذلِکَ الکِتاب» ب ِ لا شَک تر آمدی

پنهان ترین ضمیر خدا آخر آمدی ؟!

باور کنید مرد اساطیر می رسد

عاشق ترین کبوتر تقدیر می رسد

انگار نبض چشمه تپیدن گرفته است

یا بغض کوه حس ِ چکیدن گرفته است

حالا شکوفه های تنت را بهار کن

نذر غروب کوچه ی شب زنده دار کن

در انتظار آمدنت جان گرفته اند 

این کوه و دره شکل خیابان گرفته اند-

شاید صدای پای کسی را شنیده اند

یا سایه ای که می رسد از دور دیده اند

حال و هوای بغض حرم بیشتر شده

تکرار ِ «می رسد» به سرم بیشتر شده

نبض زمین برای شما سجده می کند

ابلیس هم به پای شما سجده می کند

مردی به میهمانی مهتاب می رسد

با چشم های تازه تر از آب می رسد

در ضربه های دست تو تنبور می شوم

امشب به اعتبار شما نور می شوم

ناخن به قلب خسته ی مان چنگ می زند

پرچین به بال بسته ی مان سنگ می زند

این بغض زخم خورده گلو گیر می شود

فردا برای آمدنت .... .....   دیر می شود

«اَمَن یُجیب» می شنوم از تمام شهر

صوتی عجیب می شنوم ازتمام شهر

فردا به یُمن آمدنت عید می شود

وَالفَجر ِ چشم های تو خورشید می شود

مجنون به مرز جامه دریدن رسیده است

تکرار ِ «بال و پر » به پریدن رسیده است

دست و ترنج و خون به تماشا بیاورید

یوسف رسیده است ٬ زلیخا بیاورید

امشب تمام واقعه یکدست می شود

شهر از قنوت نافله ات مست می شود

دیگر به پای بسته تلنگُر نمی زنند

دیوار ها به پنجره آجر نمی زنند

دردست کوچه تکه ای از ماه می دهید

خورشید را به خانه ی تان راه می دهید

دستی برای پیچکمان تکیه گاه ریخت

در سفره ها به حرمتتان قُرص ماه ریخت

باورکنید شهر خودش را ورق زده

اسبی سپید بر شَرَیان شفق زده

مردی رسید و صبح در آدینه سبز شد

مردی رسید و قامت آیینه سبز شد